تبلیغات
ادبستان - استعاره
تاریخ : یکشنبه 30 آبان 1395 | 09:10 ب.ظ | نویسنده : سعید غفاری

استعاره – نمونه ابیات برای پیدا کردن استعاره  ( مصرحه و مکنیه )

1- سـحـرگـه عـزم بستان کن صبوحی در گلستان کن          بـه بـلـبـل مـی‌بـرد از گـل صـبـا صـد گـونه بشری را

2- کـسـی بـا شـوق روحـانـی نـخـواهـد ذوق جـسـمـانی          بــرای گــلــبــن وصـلـش رهـا کـن مـن و سـلـوی را

3- نــگــاریــنــی کــه مــن دارم اگـر بـرقـع بـرانـدازد          نــمــایــد زیــنــت و رونــق نــگــارســتـان مـانـی را

4- در دلـــم افـــتـــاد آتـــش ســـاقـــیـــا          ســاقــیــا آخــر کــجــائــی هــیــن بـیـا

5- آتش است این بانگ نای و نیست باد       هرکه این آتش ندارد نیست باد

6- من خفته بدم به ناز در کنم عدم          حسن تو به دست خویش بیدارم کرد

7- هرکه جز ماهی ز آبش سیر شد       هرکه بی روزی است روزش دیر شد 

8- کز نیستان تا مرا ببریده اند      از نفیرم مرد و زن نالیده اند

9- در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند       گرت زدست برآید ، نگار من باشی

10- چنگ در پرده همین می دهدت پند ولی      وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

11- ای دیو سپید پای دربند      ای گنبد گیتی ای دماوند

12- شده بر بدی دست دیوان دراز          زنیکی نبودی سخن جز به راز

13-  یکی بی زیان مرد آهنگرم           زشاه آتش آید همی بر سرم

14- صدف وار گوهر شناسان راز         دهان جز به لؤلؤنکردند باز

15- بگفتا دوری از مه نیست درخور         بگفت آشفته از مه دور بهتر

16- بگفتا رو صبوری کن در این درد      بگفنت از جان صبوری چون توان کرد

17-  نگارش دهد گلبن جویبار        درآیینه ی آب ، رخسارها  

18- دی در گذار بود و نظر سوی ما نکرد      بی چاره دل ، که هیچ ندید از گذار عمر

19- به غنچه گوی که از روی خویش پرده فکن          که مرغ دل زفراق رخت پریشان شد

20-   با شیر سپهر بسته پیمان          با اختر سعد کرده پیوند 

21- درون دلت شهربند است راز      نگر تا نبیند در شهر باز

22- طلوع می کند آن آفتاب پنهانی    زسمت مشرق جغرافیای عرفانی

23- بشکن دل بی نوای ما را ای عشق    این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است

24- چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت          جهان کلاه زشادی بر آسمان انداخت 

25- خاک بغداد به مرگ خلفا می گرید        ورنه این شطّ روان چیست که در بغداد است

26- خرد آب است و عشق آتش به صورت        نسازد آب با آتش ضرورت

27- روی تـو خـوش مـی‌نـمـایـد آیـنـه مـا          کـآیـنـه پـاکـیـزه است و روی تو زیبا

28- بـرخـی جـانـت شوم که شمع افق را          پــیــش بــمــیــرد چــراغــدان ثـریـا

29- گـر تـو شـکـرخـنـده آسـتـین نفشانی          هـر مـگـسـی طـوطیی شوند شکرخا

30- لـعـبـت شـیـریـن اگـر تـرش نـنشیند          مـدعـیـانـش طـمـع کـنـنـد بـه حـلوا

31- گــرفـتـم آتـش پـنـهـان خـبـر نـمـی‌داری          نــگــاه مــی‌نــکـنـی آب چـشـم پـیـدا را

32- از ســر زلـف عـروسـان چـمـن دسـت بـدارد          بـه سـر زلـف تـو گـر دسـت رسـد بـاد صبا را

33- سـر انـگـشـت تـحـیـر بـگـزد عـقل به دندان          چـون تـأمـل کـنـد ایـن صورت انگشت نما را

34- چـشـم کـوتـه نـظران بر ورق صورت خوبان          خـط هـمـی‌بـیـنـد و عـارف قـلم صنع خدا را

35- سـلـطـان کـه خـشـم گـیـرد بر بندگان حضرت          حــکـمـش رسـد ولـیـکـن حـدی بـود جـفـا را

36- ای کــاش بــرفــتــادی بــرقــع ز روی لــیــلـی          تــا مــدعــی نــمــانــدی مــجــنــون مـبـتـلـا را

37- هــر پـارسـا را کـان صـنـم در پـیـش مـسـجـد بـگـذرد          چــشــمــش بــر ابــرو افــکـنـد بـاطـل کـنـد مـحـراب را

38- گــر مــاه مــن بــرافـکـنـد از رخ نـقـاب را          بــرقــع فــروهــلــد بــه جــمــال آفـتـاب را

39- اول نــظـر ز دسـت بـرفـتـم عـنـان عـقـل          وان را کـه عـقـل رفـت چه داند صواب را

40- چـشـمـان تـرک و ابـروان جـان را بـه نـاوک می‌زنند          یـا رب کـه دادسـت ایـن کـمـان آن ترک تیرانداز را

41- شـور غـم عـشـقـش چـنـیـن حـیفست پنهان داشتن          در گــوش نــی رمــزی بــگــو تــا بــرکــشــد آواز را

42- اگــر آن تــرک شــیــرازی بــه دســت آرد دل مــا را          بــه خــال هـنـدویـش بـخـشـم سـمـرقـنـد و بـخـارا را

43- فـغـان کـایـن لـولـیـان شـوخ شـیـریـن کار شهرآشوب          چـنـان بـردنـد صـبـر از دل کـه تـرکان خوان یغما را

44- غـزل گـفـتـی و در سـفـتـی بـیـا و خـوش بخوان حافظ          کــه بــر نــظــم تــو افــشــانـد فـلـک عـقـد ثـریـا را

45- صــبــا بـه لـطـف بـگـو آن غـزال رعـنـا را          کـه سـر بـه کـوه و بـیابان تو داده‌ای ما را

46- شـکـرفـروش کـه عـمـرش دراز بـاد چـرا          تــفــقــدی نــکــنـد طـوطـی شـکـرخـا را

47- غـرور حـسـنـت اجـازت مگر نداد ای گل          کـه پـرسـشـی نـکـنـی عـنـدلـیـب شیدا را

48- در آسـمـان نـه عـجـب گـر بـه گـفته حافظ          سـرود زهـره بـه رقـص آورد مـسـیـحـا را

49- کـشـتـی شـکـسـتگانیم ای باد شرطه برخیز          بــاشــد کــه بــازبــیــنــیـم دیـدار آشـنـا را

50- هـنـگـام تـنگدستی در عیش کوش و مستی          کـایـن کـیـمـیـای هـسـتـی قارون کند گدا را





طبقه بندی: استعاره،