تبلیغات
ادبستان - استعاره
تاریخ : یکشنبه 30 آبان 1395 | 09:12 ب.ظ | نویسنده : سعید غفاری
51- بـه مـلـازمـان سـلـطـان که رساند این دعا را          کـه بـه شـکـر پـادشـاهـی ز نـظر مران گدا را

52- همه  شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی          بـــه پـــیــام آشــنــایــان بــنــوازد آشــنــا را

53- ای  دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش          پـیـرانـه سـر مـکـن هـنـری نـنگ و نام را

54- مـا را بـر آسـتان تو بس حق خدمت است          ای خـواجـه بـازبـیـن بـه تـرحم غلام را

55- حـافـظ مـریـد جـام می است ای صبا برو          وز بـنـده بـنـدگـی بـرسـان شـیـخ جام را

56- بـا دلـارامـی مـرا خاطر خوش است          کـــز دلــم یــک بــاره بــرد آرام را

57- نـنـگـرد دیـگـر بـه سـرو اندر چمن          هـر کـه دید آن سرو سیم اندام را

58- ای صــبــا گــر بــه جــوانــان چـمـن بـازرسـی          خـدمـت مـا بـرسـان سـرو و گـل و ریـحـان را

59- ای کـه بـر مـه کـشـی از عـنـبـر سـارا چـوگان          مـضـطـرب حـال مـگـردان مـن سـرگـردان را

60- مــاه کـنـعـانـی مـن مـسـنـد مـصـر آن تـو شـد          وقــت آن اســت کــه بـدرود کـنـی زنـدان را

61- عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است          عـــاقــلــان دیــوانــه گــردنــد از پــی زنــجــیــر مــا

62- تــیــر آه مــا ز گــردون بــگــذرد حــافــظ خــمــوش          رحــم کــن بــر جــان خــود پـرهـیـز کـن از تـیـر مـا

63- ســاقــی بــه نــور بــاده بــرافـروز جـام مـا          مـطـرب بـگـو کـه کار جهان شد به کام ما

64- مــا در پــیــالـه عـکـس رخ یـار دیـده‌ایـم          ای بـــی‌خـــبــر ز لــذت شــرب مــدام مــا

65- ای بـاد اگـر بـه گـلـشـن احـبـاب بـگـذری          زنــهــار عــرضــه ده بـر جـانـان پـیـام مـا

66- مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است          زان رو ســپــرده‌انـد بـه مـسـتـی زمـام مـا 

67- کــس بـه دور نـرگـسـت طـرفـی نـبـسـت از عـافـیـت          بــه کــه نــفــروشــنــد مـسـتـوری بـه مـسـتـان شـمـا

68- بــخــت خــواب آلــود مـا بـیـدار خـواهـد شـد مـگـر          زان کـــه زد بــر دیــده آبــی روی رخــشــان شــمــا

69-  دل خـــرابـــی مــی‌کــنــد دلــدار را آگــه کــنــیــد          زیــنــهــار ای دوســتــان جــان مــن و جــان شــمـا

70- مــی‌کــنــد حــافــظ دعــایــی بــشــنـو آمـیـنـی بـگـو          روزی مـــا بـــاد لـــعـــل شـــکـــرافـــشـــان شــمــا

71- گـفـتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب          گـفـت در دنـبـال دل ره گـم کند مسکین غریب

72- ای شــاهـد قـدسـی کـه کـشـد بـنـد نـقـابـت          و ای مــرغ بــهـشـتـی کـه دهـد دانـه و آبـت

73- هــر نــالــه و فــریـاد کـه کـردم نـشـنـیـدی          پـیـداسـت نـگـارا کـه بـلـنـد اسـت جـنـابـت

74- تــا در ره پـیـری بـه چـه آیـیـن روی ای دل          بــاری بــه غـلـط صـرف شـد ایـام شـبـابـت

75- ای قــصــر دل افــروز کـه مـنـزلـگـه انـسـی          یـــا رب مـــکـــنـــاد آفــت ایــام خــرابــت

76- نـبـود نـقـش دو عـالـم کـه رنـگ الـفـت بـود          زمـانـه طـرح مـحـبـت نـه ایـن زمان انداخت

77- بــنــفــشــه طـره مـفـتـول خـود گـره مـی‌زد          صـبـا حـکـایـت زلـف تـو در مـیـان انداخت

78- ز شـرم آن کـه بـه روی تـو نـسـبتش کردم          سـمـن بـه دست صبا خاک در دهان انداخت

79- جهان  به کام من اکنون شود که دور زمان          مــرا بـه بـنـدگـی خـواجـه جـهـان انـداخـت

80- سـیـنـه از آتـش دل در غـم جـانـانـه بسوخت          آتـشـی بـود در ایـن خـانـه که کاشانه بسوخت

81- سـوز دل بـیـن کـه ز بـس آتش اشکم دل شمع          دوش بـر مـن ز سـر مـهـر چـو پـروانه بسوخت

82- خـــرقـــه زهـــد مـــرا آب خـــرابـــات بــبــرد          خــانــه عــقـل مـرا آتـش مـیـخـانـه بـسـوخـت

83- حافظ  از دست مده دولت این کشتی نوح          ور نــه طــوفــان حـوادث بـبـرد بـنـیـادت

84- ای نـسـیـم سـحـر آرامـگـه یـار کـجـاسـت          مـنـزل آن مـه عـاشـق کـش عـیـار کجاست

85- بـازپـرسـیـد ز گـیـسـوی شـکن در شکنش          کـایـن دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست 

86- این چه خلدست که چندین همه حورست اینجا          چـه غـم از نـار کـه در دل هـمـه نـورست اینجا

87- بـگـذر ای خـواجـه و بـگـذار مـرا مـسـت ایـنـجا          کـه بـرون شـد دل سـرمـسـت مـن از دست اینجا

88- چـون تـوانـم شـد از ایـنـجا که غمش موی کشان          دلــم آورد و بــه زنــجــیــر فــرو بــســت ایــنـجـا

89- دل مــســکــیــن مـرا نـیـسـت در ایـنـجـا قـدری          زانـک صـد دل چـو دل خـسـتـه مـن هست اینجا

90- نام خواجو مبر ای خواجه درین ورطه که هست          صـد چـو آن خـسـتـهٔ دلـسـوخته در شست اینجا

91- گـــر راه بـــود بـــر ســر کــوی تــو صــبــا را          در بــنــدگــیــت عــرضــه کـنـد قـصـه مـا را

92- چـون بـت رود سـاز مـن چـنگ بساز در زند          مــن بــه فـغـان نـواگـری یـاد دهـم ربـاب را

93- دسـت امـیـد مـن عجب گر به وصال او رسد          پـشـه کـسـی نـدیـد کـو صـیـد کـنـد عقاب را 

94- خـواجـو اگـر ز چـشـم تـو خواب ببرد گو ببر          زانکه ز عشق نرگسش خواب نماند خواب را

95- چـون مـه مـهـربـان مـن تـاب دهـد نـغوله ( زلف )  را          در خـم عـقـربـش نـگـر زهـرهٔ شـب نـقاب را

96- تـا چـه دیـدسـت ز مـن دیـده کـه هردم گوید          کــایــن هــمــه آب رخ از رهـگـذر مـاسـت تـرا 

97- پــیــش لــعــلــت کــه از او آب گــهـر مـیـریـزد          وصــف لــؤلــؤ نــتـوان کـرد کـه لـالـاسـت تـرا 

98- این چه سحرست که در چشم خوشت میبینم          ویـن چـه شورست که در لعل شکر خاست ترا

99- هـمـچـو خـورشـیـد ار بـرآیـد ماه بی مهرم ببام          مــهــر بــفــزایـد ز مـاه طـلـعـتـش بـرجـیـس را

100- مـن نـه آنـم کـه ز کـویـش بـه جـفا برگردم          گـــر بـــرانــد زدر آن حــور پــریــزاد مــرا    




طبقه بندی: استعاره،