تبلیغات
ادبستان - ایهام و ایهام تناسب
تاریخ : جمعه 29 اردیبهشت 1396 | 07:17 ب.ظ | نویسنده : سعید غفاری

ایهام و ایهام تناسب : 

1- بــه بــوی دانــه مــرغــت مــانــده در دام          چـه مـرغـی آنـکـه عـرشـش آشـیـانـه است

2- آســمــان را از درش بــویــی رســیــد          تـا قـیـامـت سـرنـگـون بـر بوی اوست

3- تـا بـه گـیـسـوی تـو دسـت نـاسـزایـان کـم رسد          هـر دلـی از حـلـقـه‌ای در ذکـر یـارب یارب است

4- عـکـس خـوی بـر عـارضـش بین کآفتاب گرم رو          در هـوای آن عـرق تـا هست هر روزش تب است

5- ز کــار مـا و دل غـنـچـه صـد گـره بـگـشـود          نـسـیـم گـل چـو دل انـدر پی هوای تو بست

6- برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست          مــرا فــتـاد دل از ره تـو را چـه افـتـادسـت

7-  دلــا مــنــال ز بــیــداد و جـور یـار کـه یـار          تـو را نـصیب همین کرد و این از آن دادست

 8- چـشـم جـادوی تـو خود عین سواد سحر است          لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

9- زلـف مـشـکـیـن تـو در گـلـشـن فـردوس عذار          چـیـسـت ؟  طـاووس کـه در بـاغ نـعیم افتادست

10- هـمـچـو گـرد ایـن تـن خـاکـی نـتواند برخاست          از سـر کـوی تـو زان رو کـه عـظـیـم افـتادست

11- حــافــظ گــمــشـده را بـا غـمـت ای یـار عـزیـز          اتــحــادیـسـت کـه در عـهـد قـدیـم افـتـادسـت

12- بـیـا کـه قـصـر امـل سـخـت سـسـت بـنیادست          بــیــار بــاده کــه بــنــیــاد عــمـر بـر بـادسـت

13- بـی مـهـر رخـت روز مـرا نـور نـمـانـدست          وز عـمـر مـرا جـز شـب دیـجـور نماندست

14- هـنـگـام وداع تو ز بس گریه که کردم          دور از رخ تـو چـشـم مـرا نـور نماندست

15- نـزدیـک شـد آن دم که رقیب تو بگوید          دور از رخت این خسته رنجور نماندست

16- در کــعــبــه کـوی تـو هـر آن کـس کـه بـیـایـد          از قــبــلــه ابــروی تــو در عــیــن نــمـاز اسـت

17- من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم     تـو مـهـری و تـو نـوری تـو عـشـقـی و تـو جـانـی

18-  ای چـشـم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟   روی از مــن سـر گـردان شـایـد کـه نـگـردانـی

19- لــالــه داغ د یــده را مــانــم        کـشـت آفـت رسـیـده را مـانم

20- هـمـه را دیـده بـه رویـت نـگـرانـست ولیکن     خـودپـرسـتـان ز حـقـیـقـت نـشـناسند هوا را

21- هـمـچـو خـورشـیـد ار بـرآیـد ماه بی مهرم ببام   مــهــر بــفــزایـد ز مـاه طـلـعـتـش بـرجـیـس را  

22- اگرهمچون خضر خواهی که دایم زنده‌دل باشی   روان در پـای جـانان ریز اگر دستت دهد جان را

23- بـه بـوی لـعـل مـیـگـونـش بـظـلـمـاتـی در افـتادم    کـه گـر مـیـرم ز اسـتـسـقـا نـجـویـم آب حـیوان را

24- دیشب  درآمد آن بت مه روی شب نقاب   بـر مـه کـشـید چنبر و درشب فکند تاب  

25- آتــش گـرفـتـه آب رخ  وی ز تـاب مـی     آبـش نـهـان در آتـش و آتـش عیان ز آب 

26- ای ز چشمت رفته خواب از چشم خواب   وآب رویــــــــت بـــــــرده آب از روی آب

                                                                                 

27- هـر کـه دمـی با تو بود یا قدمی رفت          از تـو نـبـاشـد بـه هـیـچ روی شکیبا

28- - زیـن دسـت که دیدار تو دل می‌برد از دست          تـرسـم نـبـرم عـاقـبـت از دسـت تـو جـان را

29- در هــوای چــمــن ای مــرغ گـرفـتـار مـنـال          شب دراز است دمی در قفس و دام بخسب

30- شــرح شــکــن زلــف خـم انـدر خـم جـانـان          کــوتـه نـتـوان کـرد کـه ایـن قـصـه دراز اسـت

31- در کــعــبــه کـوی تـو هـر آن کـس کـه بـیـایـد          از قــبــلــه ابــروی تــو در عــیــن نــمـاز اسـت

32- از صــبــا هــر دم مــشــام جــان مـا خـوش مـی‌شـود          آری آری طـــیـــب انــفــاس هــواداران خــوش اســت 

33- آفتاب بی سر و بن ذره‌وار          این چنین سرگشته در سودای توست

34- بـه هـیـچ دور نـخـواهـنـد یـافـت هـشـیارش          چـنـیـن کـه حـافـظ ما مست باده ازل است

35- گــو شــمــع مــیــاریــد در ایــن جـمـع کـه امـشـب          در مــجــلــس مــا مــاه رخ دوســت تــمــام اســت

36- از چـــاشـــنـــی قــنــد مــگــو هــیــچ و ز شــکــر          زان رو کــه مــرا از لــب شــیـریـن تـو کـام اسـت

47- یاد آ ن روز که در عرصه ی شطرنج  رخت       شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم 

48- تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند       عرصه ی شطرنج رندان را مجال شاه نیست

49- از اسب پیاده شو،بر نطع زمین رخ نه       زیر پی پیلش بین شه‌مات شده نعمان

50- تــا گــنــج غــمــت در دل ویــرانــه مـقـیـم اسـت          هـــمـــواره مـــرا کـــوی خــرابــات مــقــام اســت

51- بــا مــحــتــســبــم عــیــب مــگـویـیـد کـه او نـیـز          پــیـوسـتـه چـو مـا در طـلـب عـیـش مـدام اسـت

52- می کنم دیوانگی تا بر سرم غوغا شود         شاید از بهر تماشا آن پری پیدا شود

53- بـر آسـتـانـه مـیـخـانـه هـر کـه یـافـت رهی          ز فـیـض جـام مـی اسـرار خـانـقه دانست  

54- دلـم ز نـرگـس ساقی امان نخواست به جان          چـرا کـه شـیـوه آن تـرک دل سـیه دانست

55- هر کاو نکاشت مهرو زخوبی گلی نچید          در رهگذار باد نگهبان لاله بود

56- صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست       عندلیبان را چهپیش آمد هزاران را چه شد 

57- همی برخروشید و فریاد خواند         جهان را سراسر سوی داد خواند

58- تا طرّه ی طرّارت زد دست به طرّاری           دست همه بر بستی فریاد ز دستانت 

59- ز سخت گیری دوران چه باک عارف را         ز قحط سال، هما بی نوا نخواهد  شد

60- از قضا آیینه ی چینی شکست          خوب شد اسباب خود بینی شکست 

61- سبح محشر که من از خواب گران برخیزم      به جمالت که چو نرگس نگران برخیزم

62- قامتم از خمیدگی صورت چنگ شد ولی           چنگ نمی توان زدن زلف خمیده ی تو را 

63- چون لاله که در دامن صحراست فروزان            از گرم روانی که نشان قدمی هست 

64- حافظ  به خود نپوشید این خرقه ی می آلود           ای شیخ پاک دامن معذوردار ما را 

65- ماه روی تو چو در مهر نمی افزاید         کم ازآن کاین ستم و جور به افزون نکند 

66- گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ        یارب این قلب شناسی زکه آموخته بود

67- رسید باد صبا ، غنچه در هواداری       زخود برون شد و بر خود درید پیراهن

68- سبو کشان همه در بند گیش بسته کمر      ولی زترک کله چتر بر سحاب زده 

69- آشنایان ره عشق در این بحر عمیق       غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده 

70- گفتی شبی که وصلم هم روزی تو باشد        ای روز وصل جانان آخر کدام روزی 

71- سعدی فغان از دست ما ، لایق نبودی بی وفا         طاقت نمیارم جفا ، کار از فغانم می رود

72- آخر ای مطرب از این پرده ی عشاق بگرد         چند گویی کهمرا پرده به چنگ تو درید

73- هرکه سودای تو دارد چه غم از هرکه جهانش         نگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش 

74- بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت           کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را 

75- سعدی از پرده ی عشاق چه خوش می گوید       ترک من پرده برانداز که هندوی توام

76- همچو نی زهری و تریاقی که دید          همچو نی دمساز و مشتاقی که دید 

77- به شهر اندرون هر که برنا بدند      چو پیران که در جنگ دانا بدند  

78- پا بر سر سبزه تا به خواری ننهی        کان سبزه ز خاک لاله رویی رسته ا ست 

79- کسی که نقطه ی آغاز هر چه پرواز است        بیا که صاف شود این هوای بارانی 

80- گاهگاهی قفسی می سازم بارنگ و می فروشم به شما 

81- شام اگر قوت روانم دادی از خون جگر         صبح یاقوت روان از جام جم دادی مرا 

82- عیشم مدام است از لعل دلخواه          کارم به کام است الحمد الله 

83- چنگ در پرده همین می دهدت پند ولی          وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی 

84- ای به روی تو عالمی نگران       نیست عشق تو کار بی خبران 

85- نرگس مست نوازش گر مردم دارش    خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش با د  

86- دیدم و ان چشم دل سیه که تو داری         جانب هیچ آشنا نگاه ندارد 

87- کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود      عاشق مسکین چراچندین تحمّل بایدش

88- باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش      کاین دل غم زده سرگشته  گرفتار کجاست 

89- به راستی که نه هم بازی تو بودم من        تو شوخ دیده ( بی شرم ) مگس بین که می کند بازی 

90-  مانکو دانیم طور ( شیوه ) حسن دور افتاده دوست         قرب ، ارزانی به مشتاقی که دور اندیش نیست 

91-  هنر بیار و زبان آوری مکن سعدی         چه  حاجت است که گوید شکر که شیرینم  

92- زهر سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت           کس ندارد ذوق مستی ، میگساران را چه شد ؟

93- چنان سایه گسترده بر عالمی            که زالی نیندیشد از رستمی 

94- مالک دین نشد کسی که نشد                از سر جود مالک دینار 

95- رخ زرد کرد رویم از آن دم که نطع خویش            افکند شاه مهر تو در خانه ی دلم

96- زچشم مست تو آن ها که آگهی دارند          مدام معتکف آستان خمّارند

97- فرهاد چو یاد آوَرَد از شکّر شیرین          خوناب دلش دامن کهسار بگیرد 

98- چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب          مهرم به جان رسید و به عیّوق بر شدم

99- دلی که جز رخ و زلف تو بازدش شطرنج          به هر طرف که نهد رخ به غیر مات مباد  

100- مه دوهفته در این یک دو روز خواهم دید           که کس نبیند از آن ماه در هزاران سال  

 

 

 




طبقه بندی: آرایه ادبی،